Kush ndjek emisionet e moderatores Maria de Filipi ne Kanale 5 e di mire se cfare eshte Kledi Kadiu. Mjafton te dale ne skene ose te perflitet emri i balerinit shqiptar dhe nje kor zerash femerore ngrihet ne perkrahje te tij. Kledi ka mbetur shume modest dhe eshte duke luftuar shume per te mbijetuar ne fushen e tij te artit, por me shume ne profesionin e tij. Se fundi, Kledi Kadiu sapo ka hedhur ne treg librin e tij te pare, te titulluar “Piu di una favola/La mia vita” (Jeta ime/Me shume se nje perralle). Libri i pare i tij mban vulen e shtepise botuese “Mondadori”, nje nga me te degjuarat ne Itali. Pjesemarrja e tij ne programin “Amici” te Maria De Filippit, ia ka shtuar disi ate qe ne art njihet me fame. Axhenda e balerinit eshte e ngucur me shume takime Rome, Milano, Torino, Ankona per promovimin e librit dhe autografe per fansat e tij. “Nuk kisha menduar kurre te shkruaja, por kerkesa nga ana e shtepise botuese me perkedheli dhe mendova se historia ime eshte nje histori e vecante”. Balerini shqiptar sapo ka marre nenshtetesine italiane, gje per te cilen eshte shprehur se “Ka qene nje moment i bukur ne jeten time”.

Ajo qe e ka lodhur ne investigimet e gjata shtypin roz italian ka qene mungesa e nje femre ne krahun e tij. Kadiu, sipas ketyre kronikave, ka pasur nje histori te gjate me Daniela Bellon, njera nga protagonistet e emisionit Passaparola, por qe ka mbaruar tani. “Jetuam nje lidhje prej tre vjetesh , edhe pastaj u ndame. Eshte nga lidhjet e mia me te gjata edhe koha ishte e mjaftueshme per te njohur tjetrin, megjithate…”, ka thene ai per medien. Kledin eshte veshtire qe ta testosh, sepse ai eshte i qete dhe duket se puna eshte gjeja me e rendesishme e jetes se tij. Kuptohet se per adhurueset e tij, libri do te jete edhe nje celes per te pare jeten e tij me nga afer dhe per ta pare se deri ku shkoi perpjekje e nje njeriu te suksesshem si ai.

Rreth 400 mesazhe ngushëllimi të studentëve kosovarë, që studiojnë në Shqipëri, u mblodhën në formën e një albumi dhe iu dorëzuan ish- Presidentit të Republikës, Alfred Moisiu, për t’iu përcjellë më pas familjes së Presidentit të Kosovës, Dr. Ibrahim Rugova .

Qytetarët shqiptarë bënë homazhe në selinë e Akademisë së Shkencave të Shqipërisë në kujtim të Dr. Ibrahim Rugovës.  Në Librin e Ngushëllimeve shprehën ngushëllimet e tyre për Presidentin e Kosovës personalitetet më të lartë shtetërorë, akademikë, studiues, njerëz të njohur të artit dhe të kulturës shqiptare. Kuvendi i Shqipërisë mbajti një minutë heshtje në nderim të emrit dhe veprës së Presidentit të Kosovës, Dr. Ibrahim Rugova.
Në këtë seancë të jashtëzakonshme ishin të pranishëm Kryeministri Sali Berisha, anëtarë të kabinetit qeverisës, përfaqësues të Trupit Diplomatik të akredituar në Tiranë, etj. Seanca e jashtëzakonshme, u transmetua direkt jo vetëm nga televizionet e Tiranës, por edhe nga ato në Kosovë.
Kryeministri Berisha, u shpreh ndër shumë deklarata të dhëna gjatë atyre ditëve, se “kam bindjen më të thellë se vepra e tij e madhe, e shndërruar tashmë në një frymëzim për të gjithë qytetarët e Kosovës, do të konkretizohet së shpejti në përputhje të plotë me idealet e tij. Humbja është shumë e madhe dhe në një kuptim është e pazëvendësueshme. Por trashëgimia e tij është po kaq e madhe dhe jam i bindur se udhëheqja politike e Kosovës, qytetarët e Kosovës kanë të gjithë vullnetin, mençurinë, përkushtimin për ta shndërruar këtë trashëgimi në një realitet pozitiv, në një realitet mbarësie dhe mirësie për të gjithë qytetarët e Kosovës”.

-Dr Ibrahim Rugova ‘Gandi i Kosovës’, simbol i rrugës paqësore drejt fitores së Pavarësisë-

Dr.Ibrahim Rugova lindi në fshatin Cerrcë, komuna e Istogut, në Kosovë, më 10 janar 1945. Mbas mbarimit të shkollës fillore ai vazhdoi shkollimin e mesëm në Pejë, studimet e larta i kreu në Prishtinë, në Fakultetin e Filozofisë të Universitetit të Prishtinës. Pas diplomimit në Degën e Albanologjisë më 1971 ai vazhdoi për një vit në Ecole Pratique des Hautes Etudes të Parisit studimet akademike në degën e letërsisë. Në vitin 1984 doktoroi në Universitetin e Prishtinës në degën e Letërsisë. Po këtë vit u zgjodh kryetar i Shoqatës së Shkrimtarëve të Kosovës.
Si kryetar i partisë Lidhja Demokratike e Kosovës u zgjodh më 23 dhjetor 1989, duke kontribuar në shumë ngjarje të rëndësishme në territorin e Dardanisë, si: Deklarata e Pavarësisë (2 korrik 1990 ), shpallja e Kosovës Republikë dhe miratimi i Kushtetutës së saj (7 shtator 1990 ), referendumi popullor për pavarësinë dhe sovranitetin e Kosovës, mbajtur në fund të shtatorit të vitit 1991, zgjedhjet e para shumëpartiake për Kuvendin e Kosovës dhe zgjedhjet presidenciale në Republikën e Kosovës më 24 maj 1992.
Në zgjedhjet e Kuvendit, i cili përbëhej nga tri partitë kryesore të Kosovës, fitoi partia e tij, duke u zgjedhur i Kryetar i Republikës së Kosovës me shumicë votash. Fondacioni Paul Litzer i Danimarkës në vitin 1995 i dha Ibrahim Rugoves Çmimin për Paqe. Më 1996 zgjidhet anëtar korrespondent i Akademisë së Arteve dhe të Shkencave të Kosovës dhe shpallet doktor nderi i Universitetit të Parisit VIII, në Paris. Në zgjedhjet e mbajtura në mars 1998 ai rizgjidhet në poziten e kryetarit të republikës, dhe po në këtë vit merr Çmimin Saharov nga Parlamentit Evropian.

Gjatë luftës së Kosovës(1999)  ai qëndroi në Kosovë, ku u paraburgos së bashku me familjen e tij nga qeveria e Serbisë, e cila pas disa ditësh keqtrajtimi psiqik, i lejoi Dr. Rugovës dhe familjes së tij largimin nga Beogradi.

Në vitin 1999 shpallet qytetar nderi i qyteteve italiane:  Milanos dhe Breshias (Brescia) si dhe nga qyteti gjerman Mynster (Münster) i jepet Çmimi për Paqe. Mbas luftës kthehet në Kosovë dhe në zgjedhjet e mbajtura nën mbikqyrjen e komunitetit ndërkombëtar ai përsëri zgjidhet kryetar i Kosovës.

Në vitin 2000 merr Çmimin për Paqe të Unionit Demokratik të Katalonisë Manuel Carrasco i Formiguera, në Barcelonë.
Veprimtaria letrare e Ibrahim Rugovës ka qënë gjithnjë prezente para angazhimit të tij politik. Ai ishte si nismë redaktor në gazeten Bota e Re, shkroi në revisten shkencore Dituria që botoheshin në Prishtinë. Po ashtu punoi si hulumtues i letërsisë në Institutin Albanologjik të Prishtinës dhe për një kohë ishte kryeredaktor i revistës së këtij instituti, Gjurmime Albanologjike.

Disa nga çmimet dhe titujt ndërkombëtarë :Çmimi për Paqe – (1995 Fondacioni Paul Litzer në Danimarkë); Doktor Nderi – (1996 Universiteti i Parisit VIII Sorbonë, Francë);  Honourus Causa: Çmimi Saharov – (1998 Parlamentit Evropian); Çmimin për paqe – (1999 Qyteti Mynster (Münster), Gjermani); Qytetar nderi i Milanos – (1999 ); Qytetar nderi i Breshias (Brescia) – (1999 ); Çmimin për Paqe (2000 Unioni Demokratik i Katalonisë – Barcelonë, Spanjë) Manuel Carrasco i Formiguera; Çmim nderi për paqe nga qyteti i New Yorkut, SHBA (19 Nëntor )

Disa nga botimet : Prekje lirike – 1971; Kah teoria – 1971; Strategjia e kuptimit – 1980; Vepra e Bogdanit 1675-1685 – 1982; Kahe dhe premisa të kritikës letrare shqiptare 1504-1983; Refuzimi estetik – 1987; Kritika letrare ( bashkë me Sabri Hamitin) – 1979; Bibliografika e kritikës letrare shqiptare 44-74 (bashkë me Isak Shemen) – 1976.

Ndër veprat e botuara të Prof. Dr. Zekeria Canës janë: Shpaline historike (Rilindja, 1982), Lëvizja kombëtare shqiptare në Kosovë, 1908-1912 (Shtëpia Botuese “8 Nëntori”, 1982), Populli shqiptar në kapërcyell të shek. XX (Instituti Albanologjik i Prishtinës, 1990), Gjenocidi i Malit të Zi mbi popullin shqiptar 1912-1913 (Instituti Albanologjik i Prishtinës, 1997), Ditari i robërisë (Rozafa, 2000)

Cila është ideja jote për lumturinë e vërtetë?

Lumturia e vërtetë?! Unë njoh thjesht lumturinë, atë pa epitete: një ndjenjë që, për fat të keq, zgjat sa një ëndërr… E që, po iu vure ta kërkosh, nuk e gjen dot kurrë…

Cila është frika më e madhe?

Ndër frikërat racionale, ajo nga një jetë në shtrat, e paralizuar.

Cilin person të gjallë admiron më shumë?

Admiroj pak njerëz prej asaj species në zhdukje në Shqipëri: njerëzit me integritet moral.

Cili është ai tipar i të tjerëve që të ngjall mëshirë?

Budallallëku pa keqdashje.

Ekstravaganca jote më e madhe?

Nuk jam natyrë ekstravagante. Nëse ndodh t’i thyej normat, nuk ka aty kurrfarë doze ekzibicionizmi.

Cili është udhëtimi yt i preferuar?

Rikthimi në vendet që më kanë pëlqyer.

Në ç’rast mund të gënjesh?

Kur nuk dua ta lëndoj tjetrin.

Personi që përçmon më shumë?

Të pabesin.

Cilat fjalë apo shprehje përdor më shpesh?

Varet se me kë flas dhe për çfarë flas.

Pengu yt më i madh?

Që nuk i bie ndonjë vegle muzikore, që nuk di të këndoj, që nuk kam mësuar të kërcej bukur…

Kur dhe ku ke qenë e lumtur?

Shpesh, për shumë gjëra, të mëdha e të vogla…

Në ç’gjendje shpirtërore je tani?

Në paqe me veten dhe me të tjerët.

Nëse do të mundeshe të ndryshoje diçka te vetja, çfarë do të ishte ajo?

Të isha më pak e ndjeshme ndaj ligësisë së njerëzve.

Ç’gjë e konsideron si arritjen tënde më të madhe?

Gjithçka që kam sot dhe që më bën të ndjehem ajo që jam.

Po të vdisje dhe të mund të rimishëroheshe në dikë a diçka tjetër, çfarë do të ishte ajo?

Megjithë admirimin që kam për budizmin, ideja e rimishërimit është shumë e largët për botëkuptimin tim.

Po sikur të mund të shndërroheshe në diçka, ç’do të doje?

Pyetje shumë absurde për mua, që të mund t’i jap një përgjigje.

Cili është sendi më i çmuar që zotëron?

Shtëpia ime me gjithsej.

Cilën quan pikën më të thellë të mjerimit?

Kur njeriut s’i mbetet asnjë thërrime dinjitet.

Ku do të të pëlqente të jetoje?

Këtu ku jetoj.

Ndër veprimtaritë që merresh, cila është e preferuara jote?

Preferoj, pa mundur dot t’i ndaj, të paktën katër gjëra: të studioj e të shkruaj, të gatuaj e të kujdesem për shtëpinë, të ushtrohem fizikisht dhe të lexoj për kënaqësi…

Cila është karakteristika jote më e spikatur?

Të qenët e drejtë.

Veçoria që pëlqen më shumë te një mashkull?

Kuraja.

Veçoria që pëlqen më shumë te një femër?

Kuraja.

Cilët janë shkrimtarët e tu të preferuar?

Në këtë periudhë jam e afeksionuar pas letërsisë së Simone de Beauvoir.

Cili është heroi yt në art?

Heronjtë e mi në art i takojnë adoleshencës. I fundmi i asaj kohe kujtoj të ketë qenë Andrea Bollkonski te Lufta dhe paqja e Tolstoit.

Kë ke heronj në jetën reale?

A mund të ketë heronj një grua në moshën time?!

Cilat gjëra nuk të pëlqejnë fare?

Ka shumë gjëra që nuk më pëlqejnë: paragjykimet, gënjeshtrat, shtirja, paburrëria, pabesia, mendjet e mbyllura… Lista mund të vazhdonte gjatë.

Si do pëlqeje të vdisje?

Pa vuajtur, afërmendsh.

Cila është motoja jote?

“Jeto sikur do të vdesësh nesër dhe sikur nuk do të vdesësh kurrë”.

Nga një ankesë në tjetrën, për gjithë hallet që lidhen me vendin tonë, mund të gjejmë edhe një biletë për ca pushime në mes. Për t’u vendosur para disa faktesh që e kthejnë përmbys me 180 gradë tablonë e mundësive të pakta, e mungesës së stimujve që mbajmë  para syve dhe nuk lodhemi së e komentuari me zë.

Fakte që lidhen me shqiptarë si ne, por që nga Shqipëria, pak ose aspak, kohë më parë ose dhe kurrë, kanë marrë diçka e, krejt jo si ne (në fakt kemi shumë ndryshim), nuk presin nga ky vend mbështetjen si mundësi për të ecur përpara. Në të kundërt, i kanë dhënë aq shumë Shqipërisë.

Është ‘borxhi” e dëshira për t’u thënë “faleminderit” njerëzve që e bëjnë emrin e Shqipërisë të dëgjohet në botë, të lidhur me suksesin, arritjet, rekordet, që qëndron në thelb të mbrëmjes Gala “Dua më shumë Shqipërinë”. Për herë të parë regjisorja Vera Grabocka e konkretizoi këtë ide në vitin 2001. Do pasonin dhe dy edicione të tjera, që do të sillnin shqiptarët më të spikatur në të njëjtën skenë. Dhe bëhet sërish e mundur.

Në 11 nëntor, në skenën e Pallatit të Kongreseve, Grabocka dhe stafi i saj do mbledhë nga të katër anët e globit një grup shqiptarësh, që për t’i gjetur, është një nga gjërat më të thjeshta (shumë më e thjeshtë se t’i japësh një të huaji hartën e botës e t’i thuash: gjej Shqipërinë), sepse jeta kulturore, sportive, faqet e internetit, mjediset elitare të Teatrove të Operës dhe Baletit apo ato më popullore të kinemave, ua dinë emrat. E vështirë, siç thonë organizatorët e këtij eventi, ishte të fiksohej një datë kur mund të mblidheshin gjithë emrat e njohur, që kanë një axhendë shumë të ngarkuar. Prandaj, u bënë disa përshtatje. Si për shembull të lihej e marta si dita e zhvillimit të Galasë dhe jo e shtuna e kampionateve të futbollit apo e shfaqjeve të rëndësishme. Është mëse e kuptueshme që tenori Josif Gjipali, që po trondit me suksesin e tij, nuk mund të braktisë skenën e La Scala-s apo të Metropolitan Opera-s dhe skuadra Olympique e Marsejës (e vetmja skuadër franceze që është kurorëzuar Kampione e Evropës), nuk mund të luajë pa kapitenin e saj, Lorik Canën.

Përveç këtyre dy figurave të njohura, do jetë i pranishëm dhe aktori me famë botërore James Belushi, Sajmir Strati, por dhe personazhe që këtu nuk njihen thuajse fare: nga Vjena Eno Peçi, primobalerini i Teatrit të Operës dhe Baletit atje, Ergin Kuke (Art Director për efektet speciale në filmat Batman, Superman etj.), Hetem Ramadani, biznesmeni që është futur në enciklopedinë “Who si who”, që dhuroi 100.000 euro për tragjedinë e Gërdecit dhe 150.000 euro për artistët shqiptarë, Bujar Luca (piktor i vlerësuar me Medalje të Argjendtë nga Akademia Franceze e Arkitekturës), gjë që sikur i jep një tjetër peshë borxhit tonë. Janë zgjedhur enkas nga disa fusha për të pasur një shpërndarje më të njëtrajtshme. Dhe si pickim që nuk është ëndërr ai suksesi i tyre, do vijnë copëza filmike ku do të tregohen kulmet e aktivitetit të tyre.

Pra nga një ankesë, një biletë në tjetrën për vendin tonë, shumë e përshtatshme për pak pushim do ishte ajo që mban logon “Dua më shumë Shqipërinë”, regjisore: Vera Grabocka, prezanton Timo Flloko dhe Alketa Vejsiu… të çon në Pallatin e Kongreseve.

Elda Laze

Na ishin njëherë e një kohe tre kolegjiste… Me funde të shkurtër me kuadrate, këmisha të bardha, kollare të mëndafshta, çorape të bardha mbi gju, (eh sikur!) me flokë të verdhë që iu derdhen supeve, sy të kaltër e të butë, por buzëqeshje djallëzore dhe… Hej stop! Ç’ju thotë mendja?! Nuk janë Alicia Silverstone dhe Liv Tyler në këngën “Crazy” të Aerosmith-ëve, të cilat mbajnë uniforma sensuale, braktisin shkollën, ngasin si të çmendura makinën në kërkim të aventurave pa fre.

Por nuk duhet menduar as për ndonjë histori tjetër kolegjistesh, ekstremisht të ndryshme nga të parat: të të dëshpëruarave, që fati i keq i ka degdisur brenda mureve të ftohtë të kolegjit tipik mesjetar; ku disiplina është e egër, ndërsa pedantizmi i mësuesve i pashoq.

Të paktën tre kolegjistet tona: Xhemi Shehu, Zajmina Vasjari dhe Luari kanë një histori ndryshe për të rrëfyer, ku thelbin e ndryshimit e përcakton stili i kolegjit ku kanë studiuar.

Xhemi: Në kolegjin e vajzave

“Mund të kisha ndjekur një shkollë të mesme të përgjithshme. Por, sipas prindërve të mi, kolegji ishte zgjedhja më e mirë në atë kohë”, nis të tregojë Xhemi 25-vjeçare, që shkollën e mesme e ka bërë në kolegjin e vajzave “Turgut Ozal”. Në Tiranën e pas ‘97-ës, siguria e fëmijëve në shkollë ishte shqetësimi më i madh i çdo prindi të kujdesshëm. Një kolegj vajzash, i vetmi që mundësonte transportin, përbënte një siguri më shumë për vajzën e vetme të familjes Shehu.

Kështu nisi historia e Xhemit në një kolegj vetëm me vajza. Pa dëshirën e saj, me lot në sy, filloi dita e parë e shkollës, “ku uniforma ishte e shpifur, e shpifur, e shpifur…” do t’u ankohej Xhemi prindërve duke përplasur këmbët në shenjë proteste. “Qaja sepse nuk doja të shkoja në shkollë”, kujton. Por dhimbja e sinqertë e një 15-vjeçareje si ajo, pati arsye të tjera veç “uniformës së shpifur”. “Më tmerronte ideja për të ndjekur një shkollë vetëm me vajza; rrinim mbyllur nga ora 8 deri në 16.00; mësuesit ishin shumë të rreptë; uniforma na mbulonte nga këmbët te koka”, vazhdon të tregojë vështirësitë e ditëve të para.

Uniforma e kolegjit të vajzave “Turgut Ozal” përmblidhej në një fund me kuadrate të kuqe dhe të verdhë (sigurisht deri në fund të këmbëve), këmishë të verdhë, jelek blu me viza të verdha dhe një triko blu, me jakë V dhe këpucë të zeza. “Kishte dhe rregulla që sot më duken qesharake. Veç uniformës, mësuesit na kontrollonin për thonjtë, që duhet t’i kishim të prerë, ndërsa makijazhi ishte një shkelje e rëndë, ndaj as që guxonim ta çonim ndër mend”, numëron disa rregulla të shkruara. Të pashkruarat ishin edhe më të padurueshme, por për fat të keq zbatoheshin me të njëjtin pasion nga stafi pedagogjik. Kështu për shembull: miqësia e ngushtë mes vajzave nuk shihej me sy të mirë nga mësuesit, “të cilët mendonin se një miqësi  e tillë na shpërqendronte nga mësimet”, vazhdon Xhemi.

Për të shmangur “shpërqendrimet e mundshme”, vajzat – sidomos ato që binin në sy si shoqe të ngushta – pasi mbaronte viti shkollor, ndaheshin në klasa të ndryshme.

Ndërsa ditët kalonin brenda mureve të shkollës, Xhemi mësoi ta shihte kolegjin në një dritë të re, “shumë më pozitivisht nga ç’e kisha menduar në fillim” dhe vazhdon të tregojë arsyet.

“Fillimisht kuptova që uniforma, po të shfrytëzohej siç duhej, nuk ishte dhe aq keq. Kopjohej mirë me të”, tregon të fshehta që nuk do të kishte guxuar t’i tregonte nëse do të ishte ende në kolegj.  “Nën funde mbanim materiale, kopje në fakt. Ndonjëherë, kopjet i shkruanim në trup, ndaj nuk rrezikonim të kapeshim nga profesorët. E kush nga mësuesit konservatorë do të guxonte t’i ngrinte fundin një kolegjisteje për të zbuluar nëse nën të kishte fshehur kopje?! “Askush, – thotë Xhemi, – ndaj ngopeshim duke kopjuar” ndihet një ngazëllim i sinqertë në zërin e saj, teksa rrëfen histori që më vonë gjithmonë kujtohen si “gallatat e shkollës së mesme”.

Por ja që edhe shkollës së mesme i erdhi fundi. Xhemi e mbylli këtë periudhë të jetës ashtu siç e nisi: me lot në sy. “Por ishin lot dashurie dhe malli. Do të më merrte malli për këtë periudhë të lumtur, shoqet më të dashura, shkolla ku ruaj kujtimet më të bukura të jetës”. Pas pak kohësh, ish-kolegjistja del në ekran si një prej velinave të para të emisionit Fiks Fare. Uniforma e velinave pati një ndryshim rrënjësor nga ajo e kolegjit. “Aq sa tim eti i ra tavani mbi kokë”, rrëfen Xhemi zemërimin e madh të të atit, kur pa të bijën në ekran duke kërcyer me shumë pak rroba në trup.

“Ishte një kod veshjeje dhe ai”. Xhemi diti t’i respektojë të dyja veshjet, në kohën dhe vendin e duhur.

Kur rregullat i bëjmë ne (kolegjistët)

Zajmina Vasjari e filloi kolegjin me dëshirën e mirë dhe vullnetin e duhur për t’iu nënshtruar rregullores. Në fakt rregullorja e kolegjit ku studioi për dy vjet, pati një rregull të vetëm: uniformën. Rastësisht apo për ironi të fatit, iu desh që edhe këtë rregull – në mos ta thyejë – ta përshtatë sipas përmasave XXS të trupit prej Miss-i. “Uniforma më rrinte shumë e madhe. Fundi që duhet të rrinte mbi gju, mua m’i mbulonte”, thotë Zajmina.

E imagjinoni dot Zajminën me fund poshtë gjurit? Sigurisht që jo. As ajo nuk mund ta imagjinonte veten për një kohë të gjatë me një uniformë të tillë. “Prandaj m’u desh të qepja një uniformë të re”, sqaron këngëtarja e “Chupa-chupa”. Sipas përmasave trupore prej Barbi, kukulla e ekranit bëri goxha modifikime. Fundin e ngriti mbi gju. Ndërsa xhaketën e përshtati sipas shijeve personale, duke nxjerrë në pah dekoltenë e zbukuruar nga një aksesor mjaft origjinal; kollaren e lëshoi si lavjerrës mbi xhaketë (Zaji e liroi kaq shumë, sa çdo aksesor tjetër mbi dekolte do të dukej i panevojshëm).

Për rregulla të tjera, showgirl-i nuk pati ankesa të tepërta, pikërisht sepse kolegji nuk pati rregulla të tjera.

Ndërsa mësuesit e kolegjit – me siguri një brez i ri në moshë – e ndihmuan të kapërcejë pa vështirësi dy vitet e kolegjit. “Mësuesit janë treguar shumë të mirë me mua duke më toleruar, ngaqë pjesën më të madhe të kohës isha e angazhuar me aktivitete kulturore”. Sa për ndonjë lajthitje tjetër të moshës – siç do të ishte lënia e ndonjë ore mësimi – së bashku me kolegjistët e tjerë, Zajmina nuk gjeti kurrë terrenin e duhur. Shkolla, në fakt, ishte ndërtuar në terrenin e gabuar, shumë larg zhurmës joshëse të qendrës së kryeqytetit. “Shkollën e kishim shumë larg nga qendra e Tiranës. Edhe nëse do të linim orët e mësimit, nuk kishim ku të shkonim. Prandaj, rrinim më mirë në shkollë”, rrëfen me një sinqeritet gati naiv.

Dhe një institucion edukimi si ai i Zajminës, do të kishte qenë pa diskutim institucioni i parapëlqyer i çdo adoleshenti që aspiron t’ia hedhë lehtë shkollës së mesme. Por edhe makthi më i keq i një prindi. E për fatin e mirë të prindërve dhe fatin e keq të shumë adoleshentëve, ky kolegj nuk e pati jetën e gjatë. Menjëherë pasi Zajmina përfundon studimet e shkollës së mesme, përfundon edhe periudha e lulëzimit të kolegjit. Kolegji mbyllet. “Nuk i di arsyet që i çuan drejtuesit në një vendim të tillë, pra për ta mbyllur. Por mua më erdhi keq. Kam kaluar shumë bukur në atë shkollë, – thotë 23-vjeçarja. – Shkoja me qejf të madh, nuk u trembesha as mësuesve dhe as rregullores së shkollës”. Në fakt, as Zajmina dhe as ndonjë tjetër nuk kishin pse t’i trembeshin një kolegji të tillë!

Luari: në kolegjin e pasanikëve

Kolegji është një institucion shkollor me një rregullore të caktuar, të cilës i nënshtrohen pa asnjë përjashtim të gjithë nxënësit. Në përgjithësi, në Angli dhe Amerikë (aty ku janë hapur fillimisht institucione të tilla edukimi), kolegjet janë shkolla private ku pagesa është shumë më e lartë se në shkollat publike. Atëherë mirë se vini në kolegjin e Luarit! “Jemi në vendin e duhur”, thotë këngëtarja. Por të tjerë nuk do të binin krejtësisht dakord me të. Sidomos, ata prindër konservatorë, të cilët nuk i shohin me sy të mirë vajzat që shkojnë me taka në shkollë apo përdorin të kuq buzësh. Sepse Luari është pikërisht njëra prej tyre: përdor make-up dhe ecën pa vështirësi me taka, edhe në terrenin malor, mes gjelbërimit ku është ndërtuar kolegji i saj. Por nuk i bën naze uniformës.  “Uniforma është një rregull i detyruar, që respektohet rigorozisht nga të gjithë nxënësit e shkollës sonë”, thotë Luari duke treguar me gisht uniformën. “Pantallona të zeza, që gjatë muajve të ngrohtë zëvendësohen nga fundi, këmisha e bardhë, kollarja blu, trikoja blu me jakë V”, përshkruan uniformën e përditshme, që ndryshe nga ditët e para në kolegj, tani ka filluar t’i hyjë shumë në zemër. “E pata të vështirë ta pranoja idenë e uniformës. Pastaj e fjeta mendjen. Kuptova që në fakt është një lehtësim i madh, sepse nuk e vret më mendjen çdo ditë për veshjen, si dhe i bën nxënësit të ndihen të barabartë mes tyre”, vazhdon Luar, e cila vendimin për t’u futur në këtë shkollë e ka marrë bashkë me prindërit.

Pati arsye të forta për një zgjedhje të tillë. “Arsimimi në këtë shkollë është më i plotë se në gjimnaz. Studioj lëndë të cilat nuk zhvillohen në shkolla publike. Siguria është më e madhe, ndërsa ambientet e shkollës nuk kanë të krahasuar me asnjë shkollë tjetër në Tiranë. Nuk mungojnë laboratorët mësimorë, amfiteatri, palestra, pishina, mensa etj., etj.”. Kanë qenë këto disa nga arsyet që bindën prindërit e Luarit të paguajnë një shumë të konsiderueshme të hollash për shkollimin e vajzës.

Kolegji ku studion 18-vjeçarja ndjek modelin amerikan arsimor. Ndryshe, në kryeqytet njihet si kolegji i fëmijëve të të pasurve për shkak të tarifave të larta të regjistrimit.

“Por kushtet shumë të mira, si dhe pedagogët më të mirë, i justifikojnë këto tarifa”, thotë Luari, një prej dy vajzave të një biznesmeni të suksesshëm në Tiranë, emrin e të cilit (por edhe mbiemrin) ajo e ruan si më të madhin sekret në jetën e saj. Të paktën në muzikë, nuk dëshiron të identifikohet si “vajza e babait të pasur”, si “një Paris Hilton shqiptare”, “e famshme për asgjë”.

“Dua të njihem nëpërmjet punës sime, jo për shkak të mbiemrit të njohur apo babait të pasur”, thotë Luari, e cila së fundmi ka publikuar këngën “Udhëtim”, që u bë shumë shpejt hit veror. Por nëse suksesin në muzikë ia dedikon vetëm punës së saj, gjatë një viti tjetër akademik i duhet të durojë faktin e të qenit “vajza e babait të pasur”. Këtë nuk e fsheh dot, për aq kohë sa studion në të ashtuquajturin “kolegjin e fëmijëve të pasur”, ku uniforma lehtësisht e dallueshme e veçon nga shumë e shumë të tjerë, që kolegjin e përfytyrojnë ose si atë vendin e mësuesve pedantë, ose si shkollën nga ku me uniformën superseksi mund të arratisesh si tek videoja e Aerosmith-ëve.

Ke ndryshuar shumë që nga koha kur u shfaqe për herë të parë në ekran?

Nuk kam ndryshuar shumë në paraqitje, por një pjesë e vogël e brendësisë sime po. E ndiej se njerëzit nuk më shikojnë me të njëjtin sy dhe tashmë mbaj mbi krye tri kurora e tituj të rëndësishëm bukurie.

Çfarë lexon përgjithësisht?

Letërsia e huaj më pëlqen më tepër, por nuk e preferoj edhe shqiptaren.

Bukurinë e përjetshme në shkëmbim të shpirtit. A do ta bëje këtë zgjedhje?

Ndoshta, tani jam shumë re për t’iu përgjigjur një pyetjeje të tillë.

Le ta lëmë mënjanë paktin me djallin. Si do ta ruash bukurinë tënde?

Bukurinë do ta ruaj aq sa të zgjasë duke u kujdesur sidomos për linjat. Në fund të fundit, prej bukurisë u bëra e njohur. Është normale që të kujdesem për të.

Një pikë të dobët dhe një sekret të pamjes tënde.

Zoti ma ka falur; unë mundohem të mos e teproj asnjëherë me grimin e tepërt. Sekreti im është natyraliteti.

Ç’trajtim bën në sallonet e bukurisë apo tek parukieri?

Më pëlqen që grimin ta bëj vetë. Vetëm për ndonjë rast shkoj nëpër sallonet e bukurisë. Trajtimet nuk i preferoj shpesh pasi, siç thashë dhe më sipër, ndihem mirë kështu, natyrale.

Ka një moshë për gjithçka. Për ty ka mbaruar periudha e…

Jam ende shumë e re për ta përcaktuar si të mbaruar ndonjë etapë të jetës sime.

Cila do të ishte veshja e preferuar për mbrëmje?

Një fustan i zi i gjatë. Me një dekolte në pjesën e kurrizit, i shoqëruar me vathë të shndritshëm diamanti. E thjeshtë dhe aspak e ekzagjeruar, fine. Kjo do të ishte veshja ideale për një mbrëmje.

“Uniforma” e përditshme?

Unë jam në vit të tretë gjimnaz dhe për në shkollë mundohem të jem sa më e thjeshtë. Xhinset dhe atletet janë uniforma e përkryer për në shkollë.

Kur nuk je në shkollë, xhinse dhe atlete?

Jo gjithmonë. Edhe takat janë pjesë e gardërobës sime, gjithçka varet se ku do shkoj dhe kë do takoj.

Të brendshmet e preferuara?

“Victoria’s secret”, por nuk ekzistojnë vetëm ato në sirtarët e mi.

A mund ta konsiderosh veten seksi? Apo…?

Këtë ua kam lënë në dorë të tjerëve. Nuk më pëlqen të bëj vlerësime për veten time.

Çfarë mban zakonisht në çantë?

Mjetet e grimit nuk i harroj asnjëherë, as celularin e parfumin.

Muzika që nuk mungon kurrë në iPod-in apo në makinën tënde?

Makinë nuk kam, por në iPod-in tim gjen çfarëdolloj muzike. Për vetë faktin se unë i dëgjoj pa problem të gjitha rrymat.

Nëse do të zgjidhje, në ç’qytet do të doje të jetoje?

Kam jetuar në Stamboll për një periudhë kohe, por si qytet i ëndrrave ngelet Parisi.

Zgjedhjet për stinën e vjeshtës?

Xhinset dhe fustanet e trikotuara më pëlqejnë, gjithashtu çizmet, bluzat dhe gjithmonë pa harruar ngjyrat e modës së sezonit.

Parfumi i preferuar

D&G The One

Celulari që mban

Motorola Pink

Çanta e preferuar

Burberry

Linja e produkteve të flokëve

Pantene